Malikhaing Gawain

Bibli(ograpi)ya

Enero 10, 2011 7:26-7:31 n.g.

Henesis | Monching Damasing

Ginunita sa salita ang liwanag

Exodus | Nicko Caluya

Sumambulat ang tagsalat, sanlaksa ang nagsilayas.

Job | Japhet Calupitan

Humithit ng kung ano si Job at tinamo niya ang kaliwanagan.

Pagkawala ni Jesus | Geneve Guyano

Kinailangan ni Jesus mapag-isa mula kina Maria at Jose.

Pagdami ng Tinapay | Paolo Tiausas

Anak, sa wakas, may almusal na -- magpakailanman!

Juan 3:16 | Lester Abuel

Yapak na naglakad ang Nazarenong balot ng putik na naghihintay mabuhay muli.

1 Corinto 13:4 | Roselyn Ko

Sa dinami-rami ng mukha ng pag-ibig, iilan lang din sa kanila ang maitatawag na tunay at walang ikinukubli.

Ilang Sandali Matapos ang Simula

ni Monching Damasing

Panandalian tayong magiging anino habang gumuguho

ang mga anghel. Katawan nati’y maglalaho

nang panandalian habang nagtatapat ang ating mata

sa kanilang sementong mata. Ngingnig tayo

sa bawat pagliwanag ng langit. Habang gumuguho ang mata

ng bagyo, paisa-isang nababasag sa sahig ang mga dalisay

na mukha’t pakpak. Walang maiwiwikang dasal ang mga labi

nating nangangatal, habang sinisimulang buksan ng lupa

ang mga nakatagong sepulkro’t altar. Iniluluwal ng lupa

ang nakaraan. Wari isang uri ng pagsilang

ang paglanghap ng singaw, mata nating pumipikit,

mga palad nating tinatapat sa isa’t-isa. Yumuyukod tayo

sa ating mga anino, sa hubog nating walang-muwang sa malaon

nang nagaganap na pagguho ng mga sagisag. Tinititigan natin

ang ating mga yapak na waring hindi sariling atin. Waring

hindi atin ang sarili nating mga luha. Nagsisimula tayong umutal.

Sa isang langhap, sa sandaling nagsisimulang maluoy,

binagtas natin ang mga kalye kung saan nakatitig ang mga mata

ng ilaw-poste sa atin. Dinig natin ang laksa-laksang talampakan.

Walang mga ibon ang mga dinaraanang puno natin. Sa isang kanto,

nakaambang ang mga uwak habang iniaawit ng isang baliw

ang kaniyang nakaambang paglutang sa alangaang.

Pilit niyang inaabot, iniaabot ang sariling langit sa atin nang

gumuho ang nilililimang gusali. Kay tayog ng aking katawan,

pahayag niya, bago naglaho ang kaniyang anino.

profile pic

ni Paolo Tiausas

binago ko ang aking mukha
para sa kapakanan nila.

isinantabi muna: luha
mula sa magang mga mata

dulot ng pagmamakaawa
sa mga taong tulad nila.

silang mga nagtitiwala
sa mga taong humuhusga:

ayon sa kanilang bunganga,
may mga karapatan sila.


dahil wala silang kilala:


ngiti na para sa camera.

Malikhaing Gawain

Disyembre 13, 2010. 7:30 - 7:35 n.g.
Kahingian: tulang hindi hihigit sa anim na linya o isang kuwentong hindi hihigit sa tatlong pangungusap. Gumamit ng anumang linya mula sa mga palabas sa telebisyon o pelikula.

Ligaya ang Itawag Mo sa Akin

Nicko Caluya

Pero okay rin ang Tukso na tumutusok

Sa malikot mong puso. O Harot, Lukso,

Haliparot, Indayog, Alindog, sa tunog

ng kahit anong ngalang kailangan ko

para mapariwara sa paraisong

pinupuwersa kong mapasok.

I Never Said That I Love You

Japhet Calupitan

Kinuha niya ang sinturon at hinigpitan

ang pantalong pinaluwang kaunti upang makalangoy

sa papawirin at makalipad sa kapatagan

samantalang binabanggit sa kaparis

"Ibibigay ko sa'yo ang lahat."

Isusumbong Kita sa Tatay Ko

Geneva Guyano

Gaya ng dati, ikaw ang nagpapaligo sa akin. Walang mali, hanggang sa napuna mong puno ng libag ang aking titi kaya kinuskos mo ito nang paulit-ulit. Kailangang malaman ito ni tatay -- kagabi pa siya umaalingasaw.

Isang Bala Ka Lang

Monching Damasing

Umaalingawngaw ang kanilang mura habang umaalingawngaw sa kanilang mga puso ang pagkawala. Pula, pula ang kulay ng alingawngaw, tanda ng pagbabalik. Tanaw nila ang pula ng langit sa kanyang mga palad.

Mula sa Magic Temple

Lester Abuel

Jubal: Ano po bang kailangan naming gawin, Aling Telang?
Telang Bayawak: Ano pa, eh di ang maging ganap na tao.

Hindi tinatawid ang ilog -- nilulusong.

-

Jeroshelle Santos

Nakarating ako mag-isa rito; makakauwi rin ako mag-isa. Wala na akong pag-asa.

Walang Himala

John Solito

Nahulog siya sa bangin.

Ang sakit.

Moriones

Nicko Caluya

Nabalot ng liwanag ang katawan
na balot sa kasuotang metal at tela.

Sa linggong iyon hinanap ang taksil
na saksi sa himalang pinaghihinalaang

ang dugo sa lansa ang mumulat sa bulag.
Napuno ang bawat lansangan ng mga tao,

sundalong balbas-sarado tungong kalbaryo,
sa penitensyang maglakad hanggang hapon.

Sa parehong talim nahulog ang anino
sa tapyas ng kanyang maskarang kahoy

patungo sa butas ng nasirang mata,
at sa leeg na ginuhitan ng dugo.

Sa huling sandali, tumapat
siya sa langit, naniwala.

Malikhaing Panayam

ni Brandon Dollente


Inanyayahan akong magsalita
tungkol sa lugar ng sarili sa tula.
Ipakita kung saan matatagpuan ang ako,
na para bang nagtatago ito,
nakakubli sa sanga ng mga letra,
nakalublob sa malapot na dagat
ng parikala, o nakabaon sa ilalim
ng kabilang pahina, sa susunod
na tula. Hindi ko alam kung saan
sisimulang hanapin ang sarili.
Kaya naisip kong lumikha ng sarili
kong tula at doon maghagilap.
Ngunit masyadong masalimuot
ang mundo ng liriko at palipat-lipat
ng lokasyon ang persona. Narito ako,
sabi sa akin ng sarili, bago bumaba
ng gusgusing bus, habang ginagasgas
pa nito ang tanawin sa labas.
Narito ako, sabi ng taong-grasa,
itinuturo ang pinakabago niyang pilat.
Nagpatuloy ako sa paghahanap
at nadatnan ko ang kabilang berso
kung saan isang dambuhalang salamin
ang tumambad sa akin. Narito ako,
sabi ko sa sarili. Dali-daling nabasag
ang aking tinig at nabiyak ang mundo
ng tula. Lumabas ako at ikaw
ang unang nakita, nakaupo sa gilid
ng kalsada, nagtataka kung paano,
kung saan, kung kailan.
Tinabihan kita at tiningnan
ang papel na nais kumawala
mula sa iyong mga kamay. Wala.
Wala ako riyan.

para kay Geneve

Kolorete

ni Roselyn Ko

Nakita kita sa silid na iyon.
Nilalagyan ka nila ng kolorete sa mukha
at inaayusan pa ang buhok mong kulot
Dinadamitan ka nila ng kulay lila

Pinanood kita mula sa di kalayuan
Pinagmasdan nang maigi, pinag-isipan ko
kung tama ba itong nararamdaman ko para sa’yo
Tumayo ka na at lumabas ka ng kwarto.

Naalala ko pa noong una kitang makita
Ibang-iba ang iyong hitsura
Walang bahid ng kolorete sa mapungay mong mga mata
O di kaya’y wig na tumatakip sa iyong maigsing buhok

Oras mo na.
Umakyat ka sa entablado noong gabing iyon
Umasta ka na parang mayuming dalaga
Lahat ay nasiyahan sa iyong pagpapatawa

Natapos ang iyong pagtatanghal.
Bumaba ka mula sa iyong kinatatayuan
Nilapitan mo ako sabay hinagkan,
“Sister! Natapos rin ang palabas!”

Nabulabog ang aking natutulirong damdamin.
Huwag ka nang magkaila
Alam ko na ang tinatago mong lihim
Tuluyan na akong nawalan ng pag-asa.

Sana noon pa lang ay nalaman ko na
nang hindi sana kita natutunang mahalin
para hindi na umasang ako ang iyong hahanap-hanapin
at hindi ang lalaking katambal mo sa dula kanina.